Kosciol Rektoralny

 

Siostry, które opiekują się kościołem Niepokalanego Poczęcia NMP należą do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo. Znane jest ono w Polsce pod nazwą „szarytek”, wywodzącej się od francuskiego słowa „charité”, oznaczającego miłosierdzie. Powstałe w Paryżu w 1 poł. XVII w., jako zgromadzenie czynne łączące kontemplację z działaniem apostolskim, jest odpowiedzią na nędzę duchową i materialną.


Szarytki zostały sprowadzone do Polski w 1652 r. przez Marię Ludwikę Gonzagę de Nevers i Jana Kazimierza. Początkowo siostry mieszkały w Warszawie, gdzie opiekowały się biednymi, osobami starszymi oraz opuszczonymi dziećmi. Jednak szybko zyskały zwolenników i były brane w opiekę przez kolejnych fundatorów. Do Lublina zostały sprowadzone w 1730 r. przez Jadwigę Niemyską z Tomisławic, podsędkową lubelską, która ustanowiła dla nich fundację. Na jej mocy szarytki otrzymały kamienicę przy ul. Złotej oraz zaopiekowały się szpitalem św. Łazarza na Podwalu. Ich działalność objął opieką fundusz Bractwa Łazarzowego.


Od początku swojego pobytu w Lublinie, siostry posługiwały w różnych lubelskich szpitalach: św. Józefa (dziś ul. Radziwiłłowska), im. Dzieciątka Jezus i św. Jana Bożego. W 1826 r. władze przeniosły szarytki do kościoła i klasztoru przy ul. Staszica (dawniej ul. Poczętkowskiej), jaki pozostał po kasacie zgromadzenia karmelitanek bosych. W pomieszczeniach poklasztornych został zorganizowany szpital św. Wincentego a Paulo, którym siostry opiekowały się przez kilkadziesiąt lat. W ramach reorganizacji struktur szpitalnictwa w Polsce, powoli ograniczano siostrom możliwości decyzyjne, aż w latach 50. XX w. zostały usunięte z sal szpitalnych.


Inną ich formą działalności była pomoc biednym i sierotom. Organizowały wyjazdy wakacyjne dla dzieci i pomogały w funkcjonowaniu domów dziecka. Ubogim kobietom umożliwiły pracę w założonej przez siebie szwalni (1933 r.). Wydawały także codziennie kilkaset obiadów dla ubogich. W czasie wojny ukrywały rannych partyzantów oraz umożliwiły działalność lubelskiego seminarium duchowego, udostępniając alumnom swój dom w Krężnicy Jarej.


Aktualnie siostry obecne w kościele przy ul. Staszica 16a w Lublinie, posługują chorym w ich domach, organizują punkty pomocy materialnej dla ubogich, pracują jako katechetki czy zakrystianki. W parafii archikatedralnej prowadzą świetlicę dla mieszkańców Starego Miasta..